της Αμαλίας Φλέγγα

Το απόγευμα  της Παρασκευής πριν  του Λαζάρου, αφού αποχαιρετούσαμε το δάσκαλο, άρχιζαν  οι πασχαλινές διακοπές.

Τα κορίτσια ξεχυνόμασταν στους κήπους, στα χωράφια και τα ρέματα και  μαδούσαμε ό,τι λουλούδι βρίσκαμε για να στολίσουμε το καλάθι για το Λάζαρο.

Οι γιαγιάδες  φυλούσαν καρτέρι στις αυλές μην τύχει και κόψουμε τα ανθισμένα λουλούδια -καμάρι κάθε νοικοκυράς. Έτυχε χρονιά να στολίσουμε το καλάθι μόνο με σπάρτα.

Το καλάθι για το Λάζαρο δεν ήταν κανένα μικρό καλαθάκι σαν κι αυτά που κυκλοφορούν σήμερα στο εμπόριο-μικρά και στολισμένα τις περισσότερες φορές-αλλά καλάθια που τα χρησιμοποιούσαμε για κάθε δουλειά του σπιτιού, ίσαμε με το μπόι μας μερικές φορές.

Τα στολίζαμε σουρουπώνοντας για να τα πάρει η ψύχρα της νύχτας για να μη μαραθούν τα λουλούδια και τα κρεμούσαμε έξω  στην κληματαριά και περιμέναμε το ξημέρωμα.

Ξημερώματα του Λαζάρου βουτούσαμε τα καλάθια και αρχίζαμε από σπίτι σε σπίτι να λέμε το Λάζαρο και να γεμίζει το καλάθι αυγά (λίγες καραμέλες και κουλουράκια κι ακόμα λιγότερες δραχμούλες -ναι  έζησα και  αυτή  την  προϊστορική εποχή.)

Τα κάλαντα του Λαζάρου τα θυμάμαι ως σήμερα και τα συγκεκριμένα δεν τα έχω  συναντήσει πουθενά ως τώρα. Δεν ξέρω αν ήταν βλάχικα ή μόνο της Κουτσούφλιαννης που  έφτασαν σε μας ποιος ξέρει από που. Εμένα πάντως μου πήρε αρκετό χρόνο να καταλάβω τι σήμαιναν…

 ΤΑ ΚΟΥΤΣΟΥΦΛΙΑΝΝΙΤΙΚΑ  ΚΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

.

Καλώ-νο- σας νήβρε ο Λα-νά-ζαρης  χιλιο-νο-καλώ σας ήβρε

μι τα-να-ασπρα  μι νι τα κο-νοκ-κινα μι τα αμορφα λουλούδια

Αφέ-νε-ντη κι αφεντα-να-κι μου  χιλιές -νε- φορες αφέντης

χιλιές -νε- φορές αφε-νε-ντεψες και πάλι -να-αφέντης είσαι

και τη -νε- Λαμπρή -νε- χιλιο-νο-χρονος και χιλιο-νε-χρονισμένος

ν’ανά-να-ψεις τη -νε- λαμπά -να-δας σου Χριστός -νε-Χριστός Ανέστη…

.

Το  μεγάλο γεγονός της μέρας ακολουθούσε μετά το τέλος των κάλαντων. Αφού τελειώναμε τα σπίτια του χωριού και οι δυο  ομάδες (πάνω-κάτω μαχαλάς) συναντιόμασταν στο ρέμα και παίζαμε αυγοπόλεμο…

Τα αυγά  βλέπετε δεν έλειπαν από κανένα σπίτι – με τόσες κότες που είχαμε, είχαμε αυγά να φάνε και οι κότες στην κυριολεξία), και ‘μείς γυρίζαμε και γεμίζαμε τα καλάθια, όχι για τα γλυκά και τα βαμμένα κόκκινα αυγά του Πάσχα, αλλά για τον περιβόητο αυγοπόλεμο.

Βέβαια δεν χρειάζεται να σας πω ότι στο ρέμα για ένα μήνα δεν περνούσε άνθρωπος-πιθανόν ούτε και ζώο, χωρίς να κλείσει τη μύτη του απ’ τη μυρωδιά του αυγού, ούτε και πόσα λουσίματα με ξύδι κάναμε, προκειμένου να φύγει από πάνω μας η αυγουλίλα.

Παρόλα  αυτά όμως το διασκεδάζαμε και στο  μυαλό μου  ακόμα και σε άσχετο χρόνο, η μέρα του Λαζάρου μου φέρνει πάντα μυρωδιά αυγού και αναμνήσεις ενός πολέμου Λαζαριάτικου….

.

Πηγή: Γαρδικιώτικες κουβέντες… για τα παλιά και τα καινούργια

.