ΑΓΓΕΛΟΣ

.

Για άλλη μια φορά γιορτάσαμε την «στημένη» εξέγερση – επέτειο του Πολυτεχνείου.

Για άλλη μια φορά η «εύκολη λεία» τα παιδιά μας, έμαθαν στο σχολείο δυστυχώς με τον πιο «άτσαλο» τρόπο το ιστορικό  αυτής της επετείου.

Για άλλη μια φορά εμείς οι μεγάλοι, βγάλαμε τα τσεκούρια από την ντουλάπα για να πετσοκόψουμε αυτόν που θα τολμούσε να έχει δική του γνώμη και δική του άποψη γι’ αυτή τη μαύρη επέτειο, μια συνήθεια που δεν κόβεται η ρημάδα.

Για άλλη μια φορά κατεβάσαμε σεντόνια και βίντεο που κυκλοφορούν στο «πεντακάθαρο» διαδίκτυο για να αποδείξουμε και να πείσουμε ότι δεν χύθηκε μια σταγόνα αίμα αθώου Έλληνα εκείνες τις μέρες. Λυπάμαι αλλά όσον αφορά εμένα, δόξα τω Θεώ, χτυπάτε τοίχο…

 Πέσαμε ξανά στην γνωστή παγίδα των κομμάτων και των αποκομμάτων και διχαστήκαμε στους από δω και στους από κει… και στη μέση η  έρμη η Πατρίδα να αγωνιά μπας και συνέλθουμε, αλλά… μαύρη είν’ η νύχτα στα βουνά…

Λοιδωρούμε λυσσαλέα τον «ανύπαρκτο» νεκρό και κουνάμε δίχως ίχνος τσίπας πάνω μας, επικριτικά το δάχτυλο στον γονιό, στην μάνα που δεν διεκδίκησε το αίμα του παιδιού της σε χαρτονόμισμα, για να έχουμε εμείς στα χέρια μας «επιτέλους» την απόδειξη πως δεν υπήρξε νεκρός.

Ξεχάσαμε τι σημαίνει αξιοπρέπεια ενός γονιού που δεν ζητάει χρηματική ικανοποίηση για τον χαμό του παιδιού του και θρηνεί βουβά χωρίς τυμπανοκρουσίες, αρνούμενος πεισματικά να πέσει στα νύχια των γνωστών αρπακτικών.

Άκου δεν εμφανίστηκε να διεκδικήσει ο χαροκαμένος γονιός αποζημίωση για το βλαστάρι του;; Τι να τα κάνει τα αργύρια μωρέ να τα επενδύσει σε χώμα ή σε μάρμαρο στο τάφο του παιδιού του;;

Η δουλειά των προδοτών, των καλοθελητών και των αποκομμάτων  χτύπησε ξανά  φλέβα χρυσού τη  διχόνοια και πλημυρίσαμε από μίσος εν καιρώ πολέμου. Βολικό δε λέω…

Πάλι διαβάσαμε άρθρα «παντός καιρού» σπουδαγμένων με βαρύγδουπους τίτλους και απόψεις βρώμικων κομματικών συμφερόντων, με πατριωτικούς επιλόγους υποσχέσεων διάσωσης από την κρίση. Δώστε και σώστε….

Ξεχάσαμε ξανά τα πολιτικά τερτίπια που μαγειρεύτηκαν εκείνες τις μέρες και χάσαμε τη μισή Κύπρο μέσα από τα χέρια μας. Και η γκουρμέ μαγειρική συνεχίζεται στις πλάτες μας, αλλά εμείς, ούτε που ιδρώνει τ ‘αυτί μας…

Για χιλιοστή φορά αδυνατούμε να καταπιούμε ότι οι ελάχιστοι εξεγερμένοι  χρησιμοποιήθηκαν σαν πρόβατα επί σφαγή από «χρωματισμένους» και ότι οι περισσότεροι από μας που τώρα έχουν άποψη, παρακολουθούσαν τις άγριες εξελίξεις εκ του μακρόθεν, γιατί αυτό που ξεκίνησαν, έστω και καθοδηγούμενο, ήθελε κότσια και ψυχή. Κάποιοι «έπαιξαν το κεφάλι τους» και για να ακριβολογώ, διακινδύνευσαν την «ασήμαντη» ζωή τους.’

Και σε αυτή την επέτειο ξεχάσαμε τον υπερβάλλοντα ζήλο εκτέλεσης καθήκοντος των εν ψυχρώ εκτελεστών, που προκάλεσαν κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις με τα μεταλλικά συμπαγή λοστάρια τους, με αποτέλεσμα κάποιοι «ασήμαντοι, αόρατοι ανύπαρκτοι»  στους γύρω δρόμους, να αφήσουν την τελευταία τους πνοή από οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Σιγά τα αίματα θα μου πείτε… «βρε νεκρό μέσα στο Πολυτεχνείο είχαμε»;

Ξεχάστηκε ότι η αλόγιστη χρήση χημικών δακρυγόνων προκάλεσε θανατηφόρα εμφράγματα του μυοκαρδίου σε κάποιους συνανθρώπους μας που δεν άντεξαν.

Γυρίσαμε την πλάτη σε «κάτι» 17χρονα που δέχτηκαν αδέσποτα πυρά κατευθείαν στην καρδιά και πίσω από την πλάτη…. πισώπλατα. Μαγκιές!

Όσο για τα αλόγιστα πυρά  αγνώστων ακροβολιστών made in Timbuktu που διαπερνούσαν τους ουρανούς αυτοκινήτων και τραυμάτιζαν θανάσιμα τους οδηγούς καθώς και τις τυφλές ριπές των μυδραλίων των τεθωρακισμένων που σκορπούσαν απλόχερα το θάνατο, στη γύρω περιοχή, ούτε λόγος. Βρε «υπήρξε νεκρός μέσα στο Πολυτεχνείο»;

Το πρόχειρο ιατρείο που είχαν στήσει «κάποιοι» μέσα στο Πολυτεχνείο και όχι βέβαια οι τωρινοί προδότες που το παίζουν ήρωες και κάποιοι τους χάρισαν την ψήφο τους και τώρα τους βρίζουν, δέχτηκαν τις πρώτες βοήθειες τραυματισμένοι Έλληνες από αδέσποτες «αθώες» ριπές, έχει πια περάσει «στα ψιλά».

Και βέβαια ξεχνάμε τα ασθενοφόρα που μαζί με τους τραυματίες «που δεν υπήρξαν» φυγάδευαν και πολίτες που δεν είχαν χτυπηθεί, ας είναι καλά οι τραυματιοφορείς που έβαλαν το κεφάλι τους στον «ντορβά» για να σώσουν έστω κι έναν συνάνθρωπο τους.

Και ερωτώ:

Ποιοι και ποιες από σας ζήσατε από κοντά αυτόν τον κακοστρωμένο  χορό προδοσίας;

Ελάχιστοι θα έλεγα και για αυτό το λόγο χρησιμοποιείτε  αθρόα ότι πετάει και ότι κολυμπάει στο διαδίκτυο και το καταπίνετε αμάσητο.

Γιατί όταν κάποιος που ήταν παρών και καταθέτει την ψυχή του, σας ενοχλεί και πάτε να τον βγάλετε τρελό ψεύτη ονειροπαρμένο και τα ρέστα;

Γιατί η αλήθεια είναι πικρή και μας χαλάει τη σούπα που μας σερβίρουν οι απόντες ξεπουλημένοι κομματικοί παντογνώστες και  οι νυν «πατριώτες» σωτήρες.

Λυπάμαι αλλά είμαστε χαμένοι από χέρι, στο παραμικρό φύσημα του αέρα παρασυρόμαστε κι αντί να ενωθούμε σφαζόμαστε… βρισκόμαστε σε εμφύλιο… και θα θρηνήσουμε απώλειες.

«Έλληνας τον Έλληνα» έλεγε η μητέρα μου…. Βολεύει που αποδυναμωνόμαστε κι έτσι ο εχθρός μας παίρνει φαλάγγι…

Άντε και του χρόνου βρε, αν επιζήσουμε από αυτούς που καπηλεύονται την αντίσταση που ΠΟΤΕ δεν έκαναν και από τους «νεοπατριώτες σωτήρες», αν επιζήσουμε από τον διχασμό που μας σερβίρουν με κάθε ευκαιρία που τους δίνεται, να το γιορτάσουμε με τον ίδιο ζήλο…

Και μην ξεχνάτε πάνω απ’ όλα μίσος και διχόνοια… το «καλή καρδιά» παίζει στη ζώνη του λυκόφωτος.

Βρε «νεκρούς ΜΕΣΑ στο Πολυτεχνείο είχαμε»;;;

.

ΕΓΩ ΗΜΟΥΝ ΕΚΕΙ!!

.

Μέλια.

.

Κανένας νεκρός μέσα στο Πολυτεχνείο (πόρισμα Τσεβά) και «μόνο» 15 γύρω από αυτό από αδέσποτες σφαίρες… Αυτοί δεν υπολογίζονται…

.

(Πρωτοδημοσιεύτηκε  στο Αβέρωφ στις 20 Νοεμβρίου 2013)

Flower 5 emoticon