Η 26η Οκτωβρίου είναι μια μεγάλη γιορτή για όλους τους Έλληνες.

Ο Άγιος Δημήτριος στη Θεσσαλονίκη, μεγάλη η Χάρη του, γιορτάζει και περιμένει το ποίμνιό του να παρακολουθήσει την Θεία Λειτουργία, όπως κάθε χρόνο τέτοια μέρα.

Θυμάμαι, παιδί, πόσο μου άρεσε πριν πάω στο σχολείο,να μπω και να σταθώ για ένα λεπτό στην είσοδο της εκκλησίας, να πω στα γρήγορα, πάντα, την ίδια προσευχή και να παρακαλέσω τον Άγιο Δημητράκο (έτσι τον έλεγα) να βάλει το χέρι του και να μη με σηκώσει στο μάθημα η στρυφνή δασκάλα… που είχε την απαίτηση να τα ξέρω όλα απ’ έξω κι ανακατωτά.

Μυαλό μικρού παιδιού, που τότε πετούσε στα σύννεφα.

Την εκκλησία την ήξερα σαν την τσέπη μου… όλες οι γωνιές της υπήρξαν δικές μου.

Οι ζωγραφιές της, όπως συνήθιζα να λέω.. μου προκαλούσαν δέος και θαυμασμό.

Υπήρχαν φορές που διαβάζαμε παρέα, μια φορά μάλιστα αποκαμωμένη με πήρε ο ύπνος στο στασίδι.

Αυτή η εκκλησία φέτος κλείστηκε πριβέ για την πολιτική ηγεσία αυτού του τόπου.

Ο θρησκευόμενος Έλληνας, έπρεπε να κρατάει στα χέρια του μια πρόσκληση εσχάτης προδοσίας, για να του επιτραπεί η είσοδος στον οίκο του Θεού του.

Οι προσκλήσεις μετρημένες στα δάχτυλα είχαν αποσταλεί μόνο στους εκλεκτούς,φοβισμένους προδότες αυτού του τόπου.

Ο μη έχων πρόσκληση έμπαινε στην εκκλησία από την πίσω πόρτα… και αν!

Η εικόνα του πατέρα με το παιδί στην αγκαλιά του να παρακαλάει τον φρουρό να του επιτρέψει να περάσει, μου είναι αδύνατον να την καταπιώ.

Οι Θεσσαλονικείς την ημέρα της γιορτής του Πολιούχου της πόλης τους… ήσαν ΤΙΜΩΡΙΑ… διπλοαμπαρωμένοι πίσω από διπλά κάγκελα..

Και όλα τα «καλοπαίδια» οι «σωτήρες μας», σε μια ουρά σαν τα γίδια, με ασφυκτική προστασία από στρατό και αστυνομία, να μπαίνουν φοβισμένα στην εκκλησία του Αγίου μας.

Να κάνουν τι παρακαλώ;

Τον σταυρό τους;

Την προσευχή τους;

Υπάρχει Θεός που πιστεύουν;

Και αν ναι, γιατί φέρονται σαν αδίστακτοι και αδιάφοροι κατακτητές;

Και η ανθρώπινη ηγεσία της εκκλησίας, τι κατάντια, δέχτηκε να κλείσει την πόρτα κατάμουτρα, σε ανθρώπους που αγωνίζονται να σηκώσουν κεφάλι και αποζητούν τη ζεστασιά της και την ευλογία της.

Καμία αντίδραση από μεριά της;

Και αντί να πετάξει έξω τα μαύρα πρόβατα της προδοσίας, μοίραζε φιλιά, ευχές και γελάκια, ελαφρά τη καρδία.

Και η δική μας η ευχή που πήγε;

Που είναι εκείνοι οι παπάδες με τα χιλιοτρυπημένα ράσα, που έδιναν τη μπουκιά από το στόμα τους για να σωθεί ένα παιδί… ένας γέροντας.

Ανοίξτε ένα βιβλίο και διαβάστε για εκείνον τον Στρατιωτικό Ιερέα, τον Αρχιμανδρίτη Χρυσόστομο Τσοκώνα, στο Κεράσοβο Πωγωνίου, το 1940, που ξημερώθηκε έξω από την εκκλησιά μέσα στη βροχή, για να κοιμηθούν μέσα οι στριμωγμένοι κατάκοποι από τη μάχη στρατιώτες!

Διαβάστε λίγο την Ιστορία μας. Βγάλτε αυτά τα χρυσοποίκιλτα ρούχα και βγείτε στους δρόμους μαζί μας, με ένα ράσο, με μια ευχή.

Πουλήστε κάποια ακριβά κομμάτια από την προσωπική σας συλλογή (τι τα θέλετε τόσα συνολάκια;) και διαθέστε τα στον λαό που πεινάει… που ξενιτεύεται… που βάζει τέλος στην ζωή του.

Δεν κατάλαβα ποτέ μου, γιατί ο Κύριος μου γεννήθηκε σε στάβλο,  περπάτησε ξυπόλητος με ένα λιτό ρούχο και εσείς δεν μπορείτε να αποχωριστείτε κάτι;

Θυμώνω με αποξενώνετε από τον Θεό μου…  μου κλείνετε την πόρτα της εκκλησιάς στα μούτρα… αποζητώ την μεγαλοψυχία της Εκκλησίας κι εσείς δεν υπάρχετε, γιατί κάνετε δημόσιες σχέσεις και πασαρέλες.

Γιατί;

Γιατί συμμετέχετε;

Γιατί μας αρνείστε;

Γελιέστε όμως αν νομίζετε πως δεν θα τα καταφέρω, σύμμαχός μου η εικόνα του πατέρα με το παιδί στην αγκαλιά, να εκλιπαρεί να μπει στην εκκλησιά… και η ζωγραφισμένη απορία στα μάτια του παιδιού.

Σας ευχαριστώ γιατί, άθελά σας, με οπλίσατε με ένα οργισμένο πείσμα!

Και εγώ έχω διαβάσει την Ιστορία μας και ξέρω να αγαπώ και να αγωνίζομαι για την Πατρίδα μου.

Ότι και να κάνετε, ο Άγιος Δημητράκος μου θα είναι στην καρδιά μου και παρέα θα βρούμε την άκρη. Άλλωστε να! Ξημερώνει η μεγάλη μέρα και ο κυματισμός της σημαίας μας είναι η δύναμή μας… που εσείς απωλέσατε.

ΖΗΤΩ Η ΑΘΑΝΑΤΗ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ!!!

Μέλια.

Εικόνα από:.pentapostagma.gr

Flowers emoticon (Flower emoticons)