Θεόφιλου Χατζημιχαήλ “Ο λήσταρχος Νταβέλης” από: viotikoskosmos.wikidot.com

And the winner is……..κο(ΤΣΙΤΑ) γ(ΟΥ)ρ(ΣΤ) και για ν’ ακριβολογώ …. ο θωμάς ο νέου(ΓΟΥΙ)ρθ. (παλιοκατάσταση…)
Καααλή φωνή δε λέω, καααλό το τραγούδι (γούστα είναι αυτά) … αλλά βρε παιδιά, δεν μπορεί να μην υπήρχε ένα τραγούδι λιγουλάκι καλύτερο για την πρωτιά;

 Καλά βρε μην γκρινιάζεις θα μου πείτε ένα πανηγυράκι ήταν!

Πάει τέλειωσε! Κάποτε και οι εφιάλτες βαριούνται και μας αδειάζουν τη γωνιά.

Ναι βρε παιδιά αλλά πολύ τρίχα όλη τη νύχτα έπιανα τα μάγουλά μου μπας και φυτρώσουν τρίχες…. ούτε ο βαρκάρης ο σερέτης… τέτοιο κορακί μούσι… αλλά από κορμοστασιά δεν μπορώ να πω λέξη!

Κορμί αξιοζήλευτο, φιδίσιο καμωμένο! Από αύριο ξεκινάω αυστηρά σκληρή δίαιτα, θα το ράψω το ρημάδι!

Κάποια στιγμή δόθηκαν και οι πρέπουσες επίσημες διευκρινήσεις της/του διαγωνιζόμενης (μπερδεύτηκα βρε παιδιά σχωράτε με….) του στυλ εγώ δεν είμαι εγώ αλλά αυτή, με απλά λόγια αμπε μπα μπλομ… κάτω τα χέρια από το μούσι μου… βρε ξέρεις ποια είμαι εγώ… και συμπληρώστε κατά βούλησιν ότι άλλο θέτε!

Έκανα την καρδιά μου πέτρα, έδεσα τα νεύρα μου φιόγκο και αποφασισμένη και έτοιμη για όλα που θα δω και θα ακούσω, έκατσα και παρακολούθησα το θέαμα… μέχρι τελικής!

Ναι έχετε δίκιο, χαράς το κουράγιο μου!

Άει στα κομμάτια είπα να ξεδώσω λιγουλάκι να γελάσει το χειλάκι μου που τελευταία πήρε την κατηφόρα!

Το παραδέχομαι γέλασα με την ψυχή μου και το χειλάκι μου πήρε την ανιούσα νάναι καλά τα παιδιά. Όμως η χαρά δεν κράτησε για πολύ, ωιμέ η συμφορά ανέκραξα σαν άλλη Κασσάνδρα, Αλλοί μου! ω ποια φωτιά χυμίζει και μ’ αδράχνει;
… χτύπησε η καμπάνα και ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί, η πρώτη χώρα που ψήφισε, ήταν η πανέμορφη Ελλάδα μας, (είχα διαβάσει και τα ονόματα της επιτροπής μας) και όπως έλεγε ο «αείμνηστος» Αίγισθος : Έγνοια σου, θα μου πληρώσης την κακογνωμιά σου αυτή.

… το 12άρι η επιτροπή με τα αυτιά κεροβουλωμένα και με τα μάτια ερμητικά κλειστά, αποφάσισε να το δώσει στην απαστράπτουσα κοτσίτα… σε έναν νταγλαρά δύο μέτρα με μέση δαχτυλίδι και με στριφογυριστές βλεφαρίδες κάγκελο!

Η αοιδός κατασυγκινημένη αγκαλιά με το έπαθλο των φωνητικών κόπων της και με τα ανάλογα ολόλευκα κρινάτα λέλουδα δήλωσε : «Αυτή η νύχτα αφιερώνεται σε όποιον πιστεύει σε έναν κόσμο με ειρήνη και ελευθερία. Είμαστε ασταμάτητοι».
Ποιοι καλέ κυρία είστε ασταμάτητοι; Ποιοι καλπάζετε πάνω στα κουρελιασμένα νεύρα μας;

Ονόματα και διευθύνσεις παρακαλώ, αλλά μακρύς ο κατάλογος και θα μου τελειώσει το χαρτί και το μελάνι όπως και η υπομονή μου που έπιασε πάτο!

Άντε και του χρόνου ας πρωτοτυπήσουμε, ας στείλουμε κι εμείς τα μούσια μας…

ΝΤΑΒΕΛΗ- ΝΤΑΒΕΛΗ- ΝΤΑΒΕΛΗ!!!

Μέλια.