Εικόνα από:www.desktopwallpapers4.me

Σε ένα καταπράσινο δάσος, με πολύ ψηλά δέντρα, μια φορά και έναν ανοιξιάτικο καιρό, που όλα λουλουδίζουν και παντού μοσχοβολά, βασίλευε ησυχία γιατί… γιατί ήτανε πολύ νωρίς και όλοι κοιμόντουσαν ακόμα… του καλού καιρού.

Όμως αυτή τη μέρα, δεν πρόκειται να την ξεχάσει κανένας μα κανένας στο δάσος, γιατί…

Γιατί;

Για ακούστε τη συνέχεια.

Ενώ λοιπόν στο δάσος, δεν ακουγότανε ούτε κιχ, παρά μόνο κάτι ρυθμικά ροχαλητά χρ… χρ… χρ… έκανε την εμφάνιση του, ένα φτερωτό μαύρο ζευγάρι, δηλαδή… δυο μεγάλα μαύρα πουλιά, κοράκια;; κοτσύφια;; θα σας γελάσω….. ο Γιακουμής και η Ρωξάνη.

Ήτανε φορτωμένοι για τα καλά, με τις παραγεμισμένες τους βαλίτσες, σφιχτά στο χέρι.

– Πολύ μ’αρέσει εδώ Ρωξάνη μου!

– Εμένα καθόλου!

– Μα Ρωξάνη μου, κοίτα κοίτα, πόσο ψηλά και πόσο πράσινα είναι τα δέντρα, αγγίζουν τον ουρανό!.

– Και μένα τι με νοιάζει, δικά μου είναι!

– Μη γκρινιάζεις καλή μου, δεν σου πάει!

– Γιατί εσύ τι νομίζεις, ότι αυτή η κίτρινη τραγιάσκα, που φοράς στο φαλακρό σου το κεφάλι, σου πάει;

– Μα τη φοράω για να μη κρυώνει το κεφάλι μου!

– Τι μου λες; Μμ… ωραίο γούστο έχεις!

– Ρωξάνη μου σε παρακαλώ, μπορείς να μη γκρινιάζεις σήμερα; Μόνο σήμερα;

– Καλέ ποιός γκρινιάζει;

– Εσύ καλή μου και σσσσς…… μη φωνάζεις σε παρακαλώ, γιατί θα τους ξυπνήσεις όλους! Ας σεβαστούμε τον ύπνο τους!

Πραγματικά ο Γιακουμής είχε δίκιο, γιατί ενώ στην αρχή τα ροχαλητά ήτανε χρ… χρ… χρ… από τις φωνές και τον καυγά των δυο πουλιών, έγιναν χρ… ε;….χρ… μμ…χρ… ποιός;

– Γιακουμή δεν μου αρέσει καθόλου εδώ. Καθόλου! Αγριεύομαι! Έχει πολύ φασαρία!

Ο Γιακουμής δεν απάντησε, γιατί χάζευε το όμορφο δάσος.

– Έχει λέω πολύ φασαρία.

Ο Γιακουμής κουβέντα. Είχε καθίσει πάνω σε μια βαλίτσα, είχε κλείσει τα μάτια του και τ’αυτιά του απ’ότι φαίνεται και χαλάρωνε ήσυχα ήσυχα, ενώ ρουφούσε με βαθιές ανάσες, τον μοσχομυριστό καθαρό αέρα του δάσους και φχαριστιόταν η ψυχή του.

Ξαφνικά…

– Γιακουμήήή… ααααα…. Πάτησε μια δυνατή τσιρίδα η Ρωξάνη.

Έγινε το έλα να δεις.

Ο Γιακουμής, έπεσε από τη βαλίτσα που καθότανε αμέριμνος, παρέα με ένα σκίουρο, που έπεσε και αυτός με τη σειρά του, τρομαγμένος, από το πλατανόδεντρο.

Η Ρωξάνη, που δεν σταμάτησε στιγμή να τσιρίζει, βρέθηκε αγκαλιά, με έναν κοιμισμένο σκαντζόχοιρο, που έπεσε από το κρεβάτι του.

Και οι υπόλοιποι, αγουροξυπνημένοι κάτοικοι του δάσους, άρχισαν τα δικά τους…. Και με το δίκιο τους!

– Τρέξτε να σωθείτεεε… φώναξε κάποιος που μάλλον είχε φοβηθεί πολύ και βιαζόταν να το βάλει στα πόδια.

– Έπιασε φωτιά το δάσοοος… φωνάξτε την πυροσβεστικήήή… πιάστε τις μάνικες… έδωσε λάθος εντολές κάποιος άλλος.

– Τι έγινε βρε παιδιά; Άνοιξε τα μάτια του ο Γιακουμής, που τα είχε χαμένα, γιατί ενοχλείτε;

– Σωτήρη με λένε και δεν έχω παιδιά, του απάντησε παρεξηγημένος ο σκίουρος.

– Ααα… Γιακουμή φώναζε η Ρωξάνη, πάρε αυτό το απαίσιο πράγμα από πάνω μου… ααα…

– Παιδιά έρχεται η πυροσβεστική…είπε μες τη σιγουριά κάποιος.

– Κοίτα που έχουμε και πυροσβεστική! Καμάρωσε ένα κοτσύφι και πέταξε ψηλά μπας και την δει νάρχεται από μακριά.

– Ααα Γιακουμή κάτι σκάλωσε πάνω μου… ααα έχει αγκάθιααα…

– Τι φωνάζετε κυρία μου και μου πήρατε τ’αυτιά πρωί πρωί με τη δροσούλα; Ρώτησε αγανακτισμένος και πολύ σοβαρός ο ουρανοκατέβατος σκαντζόχοιρος. Εγώ έχω μυτερά αγκάθια και εσείς μαύρα πίσινα φτερά! Πού είναι το πρόβλημα;

– Είσαι καλά Ρωξάνη μου; Γερή; Δυνατή; Ανησύχησε επιτέλους ο Γιακουμής.

– Αν κρίνω από τη φωνή της καλέ μου κύριε, είπε σοβαρός ο σκαντζόχοιρος, μια χαρά μου φαίνεται!

Έτσι σηκώθηκε στο πόδι το δάσος εκείνη τη μέρα, από τα άγρια χαράματα, πριν καλά καλά ο ήλιος σκάσει χαμόγελο από το βουνό και ξημερώσει ο Θεός τη μέρα.

Τώρα όσον αφορά το επεισόδιο με τη Ρωξάνη και το σκαντζόχοιρο, το σίγουρο είναι ένα, πως δεν έφταιγε μόνο η Ρωξάνη, αλλά και ο σκαντζόχοιρος, που είχε μισοξυπνήσει από τη γκρίνια της και τις φωνές της και γύρισε απρόσεκτα στο κρεβάτι του για να αλλάξει πλευρό και… και έπεσε κάτω, δηλαδή πάνω της και… ε… και τα υπόλοιπα τα ξέρετε.

Όλα τα ζώα του δάσους υποδέχτηκαν με χαρά τους δύο φτερωτούς επισκέπτες και καινούργιους γείτονες. Συστήθηκαν μεταξύ τους, τα είπανε, τα βρήκανε και σχεδόν όλοι ξέχασαν το αστείο περιστατικό.

Όλοι;

Ε όχι κι όλοι, η Ρωξάνη, δεεεεεν…… γκρίνια και μουρμούρα!

Γιακουμήηηηηηη!

Μέλια.

Παραμύθι για μικρά και μεγάλα παιδιά!

.