Η εμπιστοσύνη λένε κερδίζεται δύσκολα .. xάνεται όμως πολύ εύκολα, σαν ένας κόκκος άμμου, που γλιστρά αβίαστα ανάμεσα στα δάχτυλά μας, στην ξενοιασιά ενός ζεστού ανέμελου καλοκαιριού.

Ένας κόκκος άμμου, ε.. σιγά το πράγμα;;

Ένας ασήμαντος κόκκος, αλλά τόσο ανεκτίμητος και τόσο δυσεύρετος!!!!

Καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας, το θεμέλιο σε κάθε είδοyς σχέση, φιλική, πολιτική, προσωπική, επαγγελματική, κοινωνική, οικογενειακή ή ότι άλλο, είναι η εμπιστοσύνη, το άλφα και το ωμέγα, η κινητήριος δύναμη, γιατί επάνω της χτίζονται, οι υγιείς κοινωνίες και ανθρώπινες σχέσεις, χωρίς τέλος.

Η εμπιστοσύνη είναι έννοια αλληλένδετη με την προδοσία και όταν η προδοσία μουτζουρώνει την εμπιστοσύνη ξανά και ξανά, καταρρέουν όλα, σαν χάρτινος πύργος στημένος πρόχειρα κι αδέξια, ζωγραφισμένος με ψευτιές, καλή ώρα-ή μάλλον κακή-η προδομένη Πατρίδα μας.

Ο φόβος και η δυσπιστία, γιατί είμαστε άνθρωποι, δικαιολογούν απόλυτα τη δυσκολία να αφεθούμε, να εμπιστευτούμε και να αναζητήσουμε κάποιον με την πρώτη ματιά. αλλά βρε παιδί μου, αυτό το όπου ακούς πολλά κεράσια πάρε και μικρό καλάθι, χτυπάει καμπανάκι κόκκινου συναγερμού, τουλάχιστον στ’ αυτιά μου.

Λόγια, λόγια, ανούσια, περσινά προπέρσινα., δίχως τελειωμό.

Δεν σε πιστεύω, λέμεεεεε..

Και εκεί, ή με το καλημέρα απορρίπτεις κάποιον γιατί το νιώθεις απειλητικά να σου ‘ρχεται, ή ρισκάρεις γιατί υπερεκτιμάς τις αδυναμίες σου και παρασύρεσαι αρνούμενος να πιστέψεις ότι ο χείμαρρος της προδοσίας καιροφυλακτεί και για σένα, για άλλη μια φορά. Η εγωιστική σιγουριά του « εγώ ξέρω» και του «δοξάστε με» είναι κακός συμβουλάτορας, γιατί υπερεκτιμάς τις επιλογές σου και σε ξαναπιάνει στον ύπνο ο κάθε καθοδηγούμενος καλοθελητής, που εννοείς να καλουπώσεις. επί ματαίω!!

Την πάτησες μεγάλε για άλλη μια φορά!!

Μεγάλο πλήγμα, επέρχεται κλονισμός και χάνεις τη γη και τον ουρανό παρέα, όχι εσύ μεγάλε χαλάρωσε, ο άλλος ο ευαίσθητος διπλανός σου, που τον τάραξες στο ψέμα, και που μένει ξεκρέμαστος να αιωρείται στο κενό, πληγωμένος, απογοητευμένος, να μονολογεί: «μα γιατί πρόδωσε την εμπιστοσύνη μου;; γιατί;;»

Και τότε ο δρόμος είναι μονόδρομος, ο προδομένος απομακρύνεται και ο τρόμος ότι μπορεί και να ξαναπατηθεί, τον κλειδώνει στον εαυτό του, κατεβάζει τα τηλέφωνα, απομονώνεται ψυχικά και δεν εμπιστεύεται κανέναν. Στη συνέχεια αρνείται να αντιδράσει και γίνεται έρμαιο στα νύχια και στις ορέξεις του κάθε φιλόδοξου αθώου σωτήρα. που τάζει λαγούς με πετραχήλια, ευλογεί τα γένια του και αρνείται να καταλάβει ότι δεν πείθει κανέναν.

Δεν σε πιστεύω λέμεεεεε..

Ο άνθρωπος χωρίς τον σημαντικό παράγοντα «εμπιστοσύνη» χάνει την ποιότητα και την ηρεμία της ζωής του και αρνείται να λειτουργήσει σαν λογικό ον και να καλοσκεφτεί και να ξαποστείλει στον αγύριστο με όλες του τις δυνάμεις, ότι τον έχει χιλιοπροδώσει, χιλιοπουλήσει και εξαθλιώσει.

Η προδοσία της εμπιστοσύνης μας είτε συμβαίνει ηθελημένα είτε αθέλητα είναι κάτι οδυνηρό, κάποιοι από μας οι πιο ανοιχτόμυαλοι ίσως βρίσκουν τη δύναμη να συγχωρήσουν, να σταθούν στα πόδια τους και να συνεχίσουν σαν να μην έγινε τίποτα. Όπως έλεγε η μητέρα μου, αυτοί «ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους»

Κάποιοι άλλοι βουλιάζουν στην μιζέρια και στην απογοήτευση, της επί μονίμου βάσεως-που κρατάει χρόνια- «προδοσίας» και είναι αυτοί οι γνωστοί ένοχοι, οι επί του καναπέως κουρασμένοι, που κάποιοι εκ του ασφαλούς κατηγορούν, ότι μένουν άπραγοι και αραχτοί.

Εγώ αυτή την ανοιχτομυαλιά και την δύναμη ποτέ μου δεν την είχα,είμαι της παλιάς σχολής που πρεσβεύει ότι η απογοήτευση θέλει τον χρόνο της για να επουλωθεί, να κάνει τον κύκλο της, για να σβήσει τη μουτζούρα της προδοσίας και να καθαρίσει και πάλι ο ουρανός μου και να ξαναγελάσει αβίαστα το χειλάκι μου. Και με καθαρό μυαλό, να αποφασίσω για να μην ξανακυλήσω στο ίδιο λάθος, που την κεφαλήν κλίνε, την επόμενη φορά.

Συγχωρώ, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ξέχασα και αρνούμαι να προσποιηθώ ότι δεν έτρεξε και τίποτα κι ότι όλα είναι ρόδινα. Απαιτείται μεγάλη προσπάθεια τεράστια υπομονή και δύναμη ψυχής αν και μερικές φορές, ελάχιστες, αξίζει να πάρεις το ρίσκο, να μπεις μπροστά και να αντιδράσεις βίαια.

Άλλωστε τι έχεις να χάσεις;;

Ένα κορμί!!

Το ξαναστήσιμο μιας «σχέσης» μετά από συγχώρηση θέλει δουλειά και είναι το πρώτο βήμα για μια δεύτερη ευκαιρία για όσους θέλουν να προσπαθήσουν να ξαναζεστάνουν το ήδη ξαναζεσταμένο φαγητό, που δεν τρώγεται το άτιμο, με ΚΑΜΙΑ κυβέρνηση!!.

Αν νιώθεις ότι τα πράγματα έφτασαν στο χείλος του γκρεμού, πήδα και δώσε στον εαυτό σου, μια δεύτερη ή τρίτη ευκαιρία για μια καθαρή «σχέση» με νόημα, αλληλοσεβασμό, αλληλοεκτίμηση και καθαρές κουβέντες. Θυμήσου τα παιδιά μας, που τα έχουν βάλει στο μάτι και πάρε δύναμη να στείλεις τον κάθε κατεργάρη στον πάγκο του!!

Βέβαια όλα είναι στο χέρι του «άλλου», που θα πρέπει να σκεφτεί πως θα ξανακερδίσει την κλονισμένη εμπιστοσύνη μου προς το πρόσωπο του, εφ’ όσον τον ενδιαφέρω και με θέλει στην παρέα.

Αααα παραλίγο να το ξεχάσω. κι εφ’όσον μου κάνει ΒΕΒΑΙΑ!!!

Είμαστε ένα λεπτό, πριν την εκπνοή του χρόνου..

..και δεν σε πιστεύω λέμεεεε..

Μέλια.

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΨΕΥΤΕΣ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΞΙΖΟΥΝ ΠΙΑ ΤΗΝ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΜΟΥ!!