Αρκετά χρόνια πίσω αποφάσισα να προσφέρω εθελοντικά βοήθεια σε ένα σχολείο για παιδιά με ειδικές ανάγκες, τρία στενά κάτω από το σπίτι μου. Κάθε φορά που περνούσα απ’ έξω αυτό το σχολείο, πάντα το προσπερνούσα στα γρήγορα.

Μόνο που μία ωραία πρωία-ε ρε πως τα φέρνει η ζωή-κοντοστάθηκα για να πάρω μια ανάσα, άτιμο πράγμα «η λαική με τα πόδια» για ένα μαρούλι πηγαίνεις και μετά βαρυγκομάς και προσεύχεσαι να φτάσεις έγκαιρα σπίτι σου, για να μην σου φυτρώσουν από τη ζέστη τα ραδίκια.

Παράτησα τις σακούλες κατάχαμα και σωριάστηκα στο πεζοδρόμιο έξω από το εν λόγω σχολείο, ξεφυσώντας κατάκοπη. Την προσπάθειά μου να ξεκουραστώ διέκοψε ένα επίμονο θρόισμα φύλλων, πίσω από την πλάτη μου.

Γύρισα και είδα ένα χεράκι να με χαιρετά από μέσα. Πλησίασα περίεργη ένα κατάξανθο κοριτσάκι,που μάταια προσπαθούσε μέσα από τα φυλλώματα να μου πιάσει το χέρι, κάτι μου είπε αλλά δεν κατάλαβα λέξη…… και βέβαια ούτε που προσπάθησα να καταλάβω,εγώ το “τέλειο” δημιούργημα του κόσμου τούτου.

Είπα ένα ξερό γεια σου, στο κοριτσάκι και με τις σακούλες στο χέρι ανηφόρισα για το σπίτι…. ναι, του γύρισα την πλάτη κι ακόμα το κουβαλάω μέσα μου.

Πέρασαν μέρες κι αυτή η εικόνα του ξανθού παιδιού που προσπάθησε να επικοινωνήσει μαζί μου με τον δικό του τρόπο, μου τριβέλιζε το μυαλό και με γέμιζε ενοχές και τύψεις.

Και το αποφάσισα!!!

Γιατί το έκανα δεν ξέρω, ίσως από περιέργεια, ίσως για να δοκιμάσω τις αντοχές μου στο «θέαμα» αυτών των παιδιών και μετά να το παίξω άνθρωπος, ίσως γιατί με είχαν πνίξει  οι τύψεις.

Ευγνωμονώ τον Θεό, που με αξίωσε ( με έσπρωξε;;)  να το κάνω.

Όταν έφτασα στην εξώπορτα του σχολείου, ομολογώ πως δείλιασα και σκέφτηκα για μια στιγμή να το βάλω στα πόδια. Αφουγκράστηκα και μέσα από τον κήπο άκουσα φωνούλες, κούνιες να τρίζουν, ποδαράκια να τρέχουν και άνοιξα την σιδερένια πόρτα του παραδείσου.

Κόντεψα να πέσω κάτω, δέχτηκα επίθεση καλωσορίσματος και αγάπης από ένα τσούρμο χαμογελαστών παιδιών. Τα τυχόν προβλήματα της εικόνας τους και των κινητικών προβλημάτων που αντιμετώπιζαν, πέρασαν μπροστά μου εν ριπή οφθαλμού και χάθηκαν.

Τα συναισθήματά μου εκείνη τη στιγμή ανάκατα και μία σκέψη μου τριβέλιζε το μυαλό: γιατί άργησα να ανοίξω αυτήν την πόρτα;;

Γιατί;;

Τι υποδοχή Θεέ μου, μια μεγάλη ζεστή αγκαλιά από παιδιά, δεν θα την ξεχάσω όσο ζω!!

Ένα αγοράκι όμως δεν μου έδωσε καθόλου σημασία, καθόταν ακόμα στην κούνια και κουνιόταν. Μόλις τελείωσε το τρυφερό καλωσόρισμα των παιδιών ρώτησα την υπεύθυνη για αυτό το αγόρι.

Πάμε να το γνωρίσεις από  κοντά, μου είπε.

Πλησίασα και είδα μια φατσούλα με πράσινα μάτια, με μακριά μαλλιά…. κούκλος!

Βαγγέλη η Μέλια ήρθε να μας δει, θα πεις ένα γεια,τον ρώτησε…

Ο Βαγγέλης δεν μου έριξε ματιά και συνέχισε να κουνιέται πανευτυχής. Ομολογώ ότι προσπάθησα φιλότιμα να πιάσω κουβέντα μαζί του αλλά δεν τα κατάφερα.

Αυτό το αμίλητο απόμακρο παιδί, κάτι μου έκανε.

Εμείς Βαγγέλη θα γίνουμε φίλοι του είπα και του χάιδεψα τα μαλλιά. Ίσα που έσκασε το χειλάκι του. Έβαλα στόχο να κερδίσω την συμπάθεια αυτής της φατσούλας.

Ζήτησα πληροφορίες για το ιστορικό του και έμαθα ότι είχε σύνδρομο Down, και ότι δεν έχει μιλήσει ποτέ.

Σύνδρομο τι…ρώτησα!!

Μέλια αν ρωτήσεις το γείτονα σου, θα σου πει ότι ο Βαγγέλης είναι μογγολάκι, μπορεί και μόγγολο, με κατακεραύνωσε η υπεύθυνη αυτού του παραδείσου.

Ισχύει; Ρώτησα γιατί με ενόχλησε η λέξη… μόγγολο.

Βολεύει Μέλια, άσε που το λένε και υποτιμητικά και έχουν μάθει να το χρησιμοποιούν και στην καθομιλουμένη σαν απαξιωτική βρισιά, οι ανεγκέφαλοι  (αργότερα έμαθα πως η γεννετική ασθένεια που σήμερα ονομάζεται «σύνδρομο Down», παλιότερα ονομαζόταν «μογγολισμός», λόγω των χαρακτηριστικών των ματιών των παιδιών, που έπασχαν από αυτή).

Και άθελά μου αναρωτήθηκα γιατί μας ενοχλεί η θέα ενός παιδιού, ενός ανθρώπου με κάποια ιδιαιτερότητα, με κάποια διαφορετικά χαρακτηριστικά;

Γιατί πιστεύουμε, ότι εμείς είμαστε τα τέλεια όντα;

Αλήθεια τι είναι πιο εύκολο, να περπατάς στα δυο σου πόδια… ή στο ένα και με βοήθεια;;

Τι είναι μεγαλείο δύναμης και επιμονής, να ζωγραφίζεις με το χέρι…. ή με το στόμα και το πόδι;

Ρωτήσατε ποτέ κάποιον ευλογημένο από τον Θεό γονιό το μέγεθος της χαράς του, όταν άκουσε από το παιδί του να αρθρώνει -άτσαλα-την πρώτη του λέξη;;

Δεν είναι ευλογία να μπορείς να διαβάζεις βιβλία με την αφή και με τα μάτια της ψυχής, ενώ κάποιος αρτιμελής να μην γνωρίζει τι γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου;;

Ποιος μας είπε, ότι μόνο εμείς οι αρτιμελείς και οι ξερόλες είμαστε τα μοναδικά παιδιά του Θεού, που αξίζουμε εύνοια και σεβασμό…. και λόγο για να ζούμε;

Πού το βρήκαμε γραμμένο;

%ce%b6%ce%b5%ce%b9-%ce%b5%ce%b9%cf%83-%ce%b2%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%83-%cf%83%ce%bf%cf%85

Και τότε θυμήθηκα ένα άρθρο στο διαδίκτυο και  μια απάνθρωπη αφίσα, την εικόνα ενός τετραπληγικού  παιδιού παρατημένο, ανήμπορο, σε μια ξύλινη άβολη καρέκλα, με έναν γιατρό να στέκεται όρθιος δίπλα του και μια λεζάντα στα γερμανικά:

“60000 μάρκα κοστίζει στην κοινωνία αυτός ο εκ γενετής ανάπηρος ισοβίως. Σύντροφε, αυτά είναι ΚΑΙ δικά σου χρήματα”.

Σε ελεύθερη μετάφραση, αυτό σημαίνει: «Ζει εις βάρος σου, θα το αφήσεις να ζήσει;;»

Ναι ρε κάφρε, αυτό θα ζήσει κι εσύ θα ψοφήσεις και θα πας στον …!! (Θεέ μου συχώραμε!)

 Πέρασα σε αυτό το σχολείο, υπέροχες όσο και απίστευτα ζόρικες στιγμές. Όσο καιρό έζησα μαζί τους δεν άφησα κανέναν να τα προσβάλει,ή να τα λοξοκοιτάξει με οίκτο, στις εκδρομές και στις βόλτες μας.

Τα χρόνια πέρασαν πολύ γρήγορα, ο Βαγγέλης έγινε κολλητός μου, άρχισε να με κοιτάει να με αγκαλιάζει να με χαϊδεύει στο μάγουλο και μια μέρα, πήρα ένα τεράστιο φιλί….. και είπα, εδώ είναι ο παράδεισος γεμάτος με αγγέλους και δεν θέλω να φύγω Παναγία μου.

Δυστυχώς έπρεπε να δουλέψω και έφυγα από το σχολείο με μισή καρδιά, αλλά δεν έκοψα ποτέ την επαφή μου με τα παιδιά.

Τώρα θα μου πείτε και γιατί ρε Μέλια είσαι τόσο θυμωμένη;

Γιατί με το φιλαράκι μου το Βαγγέλη και τους γονείς του ήρθαμε πιο κοντά,πολύ κοντά!!  Βλεπόμασταν, κάναμε τις βόλτες μας, πίναμε καφέ…. ε, εκεί έγινε.

Πήγαμε για καφέ σε ένα μεγάλο παραλιακό μαγαζί  γεμάτο κόσμο, Κυριακή παρακαλώ.

Μεγάλο το θράσος μας ε;;

Τολμήσαμε να βγάλουμε από το καβούκι του, ένα χαρούμενο ευλογημένο παιδί και μάλιστα Κυριακή;; Ναι ρε τολμήσαμε, γιατί η Κυριακή δεν σας ανήκει..

Ο Βαγγέλης έτρωγε αμίλητος το παγωτό του, στα γύρω τραπέζια άρχισαν τα σκουντήματα… οι περίεργες ενοχλητικές ματιές, οι κτηνώδεις μορφασμοί!!!

Ἀρχισα να βράζω, αυτή η κακοήθεια συνεχίστηκε για αρκετή ώρα. Και πάνω που ήμουν έτοιμη να ορμήσω,γύρισε ο Βαγγέλης το κεφάλι του στο διπλανό τραπέζι και ρώτησε την  παρέα: γιατί κοιτάτε… ε γιατί;

Και συνέχισε να τρώει το παγωτό του…..και το βούλωσαν και μέχρι να φύγουμε, δεν τόλμησαν να μας ρίξουν μια ματιά. Οι γονείς του και εγώ μείναμε με ανοικτό το στόμα, σας υπενθυμίζω πως ο Βαγγέλης κόντευε τα 10 και όλα αυτά τα χρόνια δεν είχε….. αρθρώσει λέξη.

Αυτή ήταν η πρώτη φορά, που άκουσα τη φωνή του και ήταν τόσο γλυκιά τόσο αξιοπρεπής!!!!

Ενοχλήθηκε τόσο πολύ, που μίλησε και καθάρισε από μόνος του, υπερασπίστηκε τον εαυτό του.

Και θύμωσα πολύ, γιατί αυτά τα πλάσματα που τους γυρίζουμε την πλάτη και τα οικτίρουμε καταλαβαίνουν τη σιχαμάρα που τους βγάζουμε και το καταπίνουν και μας συγχωρούν γιατί έχουν μεγάλη καρδιά και μια τεράστια αγκαλιά, για όλους μας.

Ξέρετε γιατί;; γιατί είναι κοντά στο Θεό και εμείς όχι.

Δώστε τους χώρο να αναπνεύσουν, ανοίξτε τ’ αυτιά σας επιτέλους… σας μιλάνε.

Δεν είμαστε εμείς οι τέλειοι, είμαστε διαφορετικοί…. κι αυτοί είναι οι άγγελοι, που ζουν ανάμεσά μας. 

Μέλια.

Εικόνα: “Σώσε τις ψυχές μας”, έργο του AquaSixio, από το coolvibe.com

pink rose smiley