Έργο του Murat Turan από:www.facebook.com

Λυπάμαι-ή μήπως δεν πρέπει να λυπάμαι-που θα γίνω δυσάρεστη, σε κάποιους που θα διαβάσουν αυτές τις αράδες;

Θα δείξει…και μικρό το κακό!!

Αλλά ως εδώ και μη παρέκει,παιδιά.

Κόντεψα να βγω από τα ρούχα μου προχθές, όταν άκουσα δυο νεαρά κορίτσια γύρω στα 20 να μιλούν «με σεβασμό» για τα γενναία τιμημένα γηρατειά.

«Αν δεν έχεις καβάτζα ένα γέρο ή μια γριά στο σπίτι σου,για να τους αρμέγεις – έλεγε με καμάρι,το ένα «νιάτο»  στο άλλο – κάνε μια βόλτα στη γύρα κι όλο και κάποιο ερείπιο θα βρεις.»

Πως γλύτωσε το ηχηρό χαστούκι,μόνο ο Θεός το ξέρει που με συγκράτησε. Πρέπει να μου είχε ανέβει το αίμα στο κεφάλι,γιατί η ταμίας στο σούπερ μάρκετ ανησύχησε και με ρώτησε: αισθάνεστε καλά;

Καλάμια και παλούκια!!

Τι έγινε βρε παιδιά και ήρθαμε τα πάνω κάτω;;

Γιατί άλλαξαν όλα προς το χειρότερο;; Ο σεβασμός που πήγε;;

Η αδιαφορία, η περιφρόνηση, η απόρριψη των ανήμπορων ηλικιωμένων καλπάζει ανελέητα και ούτε που μας νοιάζει. Πλήρης απαξίωση!!

Αυτοί που δούλεψαν σκληρά για να αναστήσουν τα βλαστάρια τους, να τους κτίσουν ένα σπίτι για να μην είναι στο νοίκι και να τους αφήσουν και κάτι στην άκρη για τις δύσκολες μέρες, καταλήγουν πεταμένοι μέσα στους αφιλόξενους ψυχρούς τοίχους των γηροκομείων και με δάκρυα στα μάτια σε καθημερινή βάση να μονολογούν: «με πέταξαν εδώ μέσα και με ξέχασαν». «ούτε τα εγγόνια μου δεν βλέπω». Γιατί;; Γιατί;;

 Και όταν πεθάνουν αυτοί οι παραπεταμένοι άνθρωποι,ούτε που το παίρνουν είδηση  τα βλαστάρια τους και τότε…τι τιμή, τους θάβει το κράτος σε ομαδικούς τάφους σαν απόκληρους!!

Βάρβαρα κτήνη!!

Γιατί ρε «καλοπαίδα» τόση σκληράδα;

Όταν ο γονιός καταπέσει, μας είναι άχρηστος;; Μπάζο;; Όσο πρόσφερε και στεκόταν στα πόδια του ήταν καλά;;

Εκείνος μας ανάστησε, ξαγρύπνησε στο προσκεφάλι μας, μας νανούρισε,μας μάλωσε,ναι μας μάλωσε από αγάπη για το καλό μας, αλλά και μας αγκάλιασε και μας χάιδεψε και τώρα που είναι ανήμπορος, έρμαιο στα νύχια μας, παίρνουμε την εκδικησή μας!!

Ξεχνάμε οτι ο πόνος για τον χαμό του γονιού,είναι αβάστακτος.

Αλλά σας καταλαβαίνω,αυτά είναι ψιλά γράμματα για σας!!

Πως ξεχάσατε το χάδι στα μαλλιά;;

Γίναμε απάνθρωποι κανίβαλοι (ευτυχώς όχι όλοι), θεωρούμε τους γονείς μας βάρος, μας ενοχλούν, μας μυρίζουν και τους ακουμπάμε και τους ξεχνάμε-λες και δεν υπήρξαν ποτέ-σε οίκους ευγηρίας… έτσι τους λένε για να μας πείσουν, ότι είναι ο παράδεισος – καταπιεσμένοι και κολασμένα δυστυχείς και μόνοι, να πεθαίνουν από αφυδάτωση, τρώγοντας αηδίες.

Ξέρετε πόσους ηλικιωμένους τους κάνουν χειμώνα καιρό μπάνιο, με το λάστιχο της βρύσης;;

Ξέρετε ότι σε πολλούς δεν δίνουν τα φάρμακά τους, γιατί τα πουλούν;;

Και εσάς, ούτε που ιδρώνει τ’ αυτί σας;

Αλλά επειδή η ζωή είναι ένας κύκλος, σήμερα αυτοί αύριο ΕΣΥ, αγαπητό μου αδηφάγο νιάτο και άκαρδο βλαστάρι, θα έρθει και η σειρά σου και πίστεψέ με, όταν θα τσουβαλιαστείς σε έναν οίκο ευγηρίας, θα σε τσούξει και θα αναθεματίζεις την ώρα και τη στιγμή, που γεννήθηκες και θα φτύνεις της μάνας σου το γάλα,αλλά θα είναι αργά!

Θα πληρωθείς ΔΙΚΑΙΩΣ, με το ίδιο νόμισμα.

Βέβαια τώρα που έχουν γίνει περικοπές στους μισθούς σας και ζορίζεστε, ξέρω-ξέρω κάνατε την καρδιά σας πέτρα και τους φέρατε  το πίσω μπρος, για να βάλετε για άλλη μια φορά χέρι στην πετσοκομμένη συνταξούλα τους, ξεφτίλες!!

Το «τίμα την μητέρα σου και τον πατέρα σου ως εαυτόν», το ξεχάσαμε ε;

Ο Χριστός, στο σταυρό του μαρτυρίου την Μάνα Του είχε στο μυαλό του και απευθύνθηκε στον Ιωάννη για να την φροντίζει, ενώ εσείς την τσουβαλιάζετε.

Αφήστε τους γονείς σας να φύγουν με ζεστασιά στην καρδιά, με ένα χαμόγελο στα χείλη και με τα μάτια γεμάτα εικόνες θαλπωρής και φροντίδας.

Και θυμηθείτε να βγάλετε από το λεξιλόγιό σας σκληρές λέξεις, κ..λόγερος και κ..λόγρια και πάει λέγοντας.

Βέβαια από την αντιπέρα όχθη έχουμε τους προνομιούχους της τρίτης ηλικίας, που ζουν στη ζεστασιά του σπιτιού τους και ενώ δεν είναι μαντρωμένοι,πεταμένοι,γκρινιάζουν λες και βγάζουν δόντια σαν τα μωρά παιδιά!!

Και έχω βαρεθεί ν’ ακούω και να διαβάζω, ειδικά από αυτούς τους προνομιούχους ανθρώπους επί μονίμου βάσεως: είστε άχρηστοι, δεν κάνετε τίποτα, δεν ξεσηκώνεστε από τον καναπέ και βέβαια για να σε κάνουν να νιώσεις ποταπό σκουπίδι, στην κυριολεξία σου τρίβουν στη μούρη κι ένα.. για την Πατρίδα.

Και σ’ αποτελειώνουν!!

Κι εσείς οι σοφοί,οι μεστοί από εμπειρίες,τι κάνετε γι’ αυτό που κατηγορείτε  ΕΜΑΣ τους βολεμένους άχρηστους;;

Μόνο κακό!! Και για το «χάσμα των γενεών» που έγινε χάος,δεν ευθυνόμαστε μόνο εμείς!!

Έχετε κι εσείς την μερίδα του λέοντος!!

Ξέρετε ότι μετά το ατύχημα στη Φουκοσίμα πάνω από 250 εθελοντές Ιάπωνες, άνω των 60 ετών ζήτησαν να εργαστούν στο γεμάτο ραδιενέργεια εργοστάσιο, αντικαθιστώντας τους εργαζόμενους και να προσφέρουν τα τελευταία χρόνια της ζωής τους, για να έχουν ένα καλύτερο αύριο οι νέοι;;

Εσείς θα προσφέρατε τη «ζωή σας», για αυτό το σκοπό;;;

Δεν νομίζω!!

Εμείς έχουμε να λαβαίνουμε από σας μόνο γκρίνια, κακομοιριά, απαξίωση, νουθεσίες και κυριολεκτικά σπάσιμο, των ήδη διαλυμένων νεύρων μας!!

Όσον αφορά τον ζεστό καναπέ, που δεν αποχωρίζονται τα μαλακά οπίσθια των ενόχων της απραξίας, που κατηγορείτε με το καλημέρα, σας έχω εξηγήσεις.

Μπορεί να μην έχουμε πια καναπέ εμείς οι άχρηστοι, άρα σπίτι, άρα τζάμπα μας κουνάτε το δάχτυλο.

Και το κάνετε τόσο λάθος, μα τόσο λάθος!!!

Πείτε μας απλά ένα ξερό: σηκωθείτε μωρέ από το παγωμένο πεζοδρόμιο, ξεσπιτωμένοι, πεινασμένοι άχρηστοι, που έχετε κάνει σπίτι σας τις σπηλιές του Φιλοπάππου… και όχι μόνο!

Μπορεί να μην ξεσηκωνόμαστε γιατί τρέμουν τα πόδια μας από την πείνα, τη μιζέρια και την εξαθλίωση. Οπότε λιγουλάκι δύσκολο να πάρουμε πίσω την Πατρίδα, για σας.

Που να σηκωνόμαστε, τώρα;;

Και για να έχουμε καλό ρώτημα, εσείς γιατί δεν σηκώνεστε από τη ζεστή σας πολυθρόνα και να ηγηθείτε του αγώνα;;;

Δεν δύνασθε;;

Ξέρω θα μου πείτε αρθριτικά, αυχενικό, χοληστερίνη,πίεση, λίγο το ένα λίγο το άλλο, με λίγα λόγια, πρακτικά λιγουλάκι δύσκολο, ε;;

Λάθος !!!

Δεν κατάλαβα, οι ήρωες του 1821(και όχι μόνο) ο Κολοκοτρώνης ας πούμε, ο Μακρυγιάννης και πόσοι άλλοι, δεν βασανίζονταν με τίποτα απ΄όλα αυτά;;

Δεν πονούσαν πουθενά, μετά από τόσες ώρες μάχη;;

Μωρέ πονούσε η καρδιά τους για Λευτεριά κι όλα τα παραπάνω τα είχαν γραμμένα εκεί που δεν πιάνει μελάνι, στα παλιά τους χιλιοτρυπημένα  τσαρούχια!!

Και αυτοί και μόνον αυτοί, είχαν και θα έχουν το δικαίωμα εφ’ όρου ζωής και θανάτου, της νουθεσίας και της σφαλιάρας στους νέους, γιατί ήταν μπροστάρηδες στον αγώνα και όχι επί του αναπαυτικού καναπέως, στη σιγουριά της θαλπωρής του σπιτιού τους, γκρινιάζοντας επί μονίμου βάσεως!!

Σας θέλουμε συμμάχους, καιρός να το καταλάβετε και όχι απαξιωτικούς εχθρούς!!

Δείξτε μας τον τρόπο και όλοι μαζί με τη βοήθεια του Θεού, μπορεί και να τα καταφέρουμε.

Δεν είμαστε άχρηστοι δεν είμαστε δειλοί. είμαστε καραβοτσακισμένοι, και οικονομικά ισοπεδωμένοι. κι έχουμε κι εσάς να μας τριβελίζετε το μυαλό.

Η μπάλα στα χέρια σας λοιπόν, σειρά σας να δώσετε το εναρκτήριο λάκτισμα του ΑΓΩΝΑ!!

Μπας και μάθουμε κι εμείς οι άχρηστοι, τον τρόπο!!

Μέλια.