Φωτογραφία από: fineartamerica.com

Διεκδικώ τα δικαιώματά μου-μάλιστα να τα διεκδικήσω- αλλά εις βάρος των εξαθλιωμένων συνανθρώπων μου, εν καιρώ πολέμου και στενής πολιορκίας της Πατρίδας μου;;

Μπράβο βρε συγχαρητήρια, πως τα καταφέρνετε και βρίσκετε πάντα την πιο κατάλληλη στιγμή!!

Απ’ όπου και να το πιάσεις δηλαδή, αυτό το πράγμα βρωμάει.

Τελικά ο εχθρός είναι εντός των πυλών και έχει κι όνομα: «συνδικαλιστής»…. κι αν είναι και καθοδηγούμενος-που είναι-άστα να πάνε.

Απεργία, κινητοποιήσεις, στάσεις εργασίας… και πάει λέγοντας.

«Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται»

Απεργία στην καρδιά του χειμώνα, είχαν τα μμμ.

Για δες καιρό που διάλεξε ο συνδικαλιστής, να κατέβει για άλλη μια φορά στους δρόμους!!

Τα μεροκάματα στις μέρες μας, είδος προς εξαφάνιση και όποιος τυχερός είχε βρει μια κουτσουρεμένη απασχόληση στου διαόλου τη μάνα, αδυνατούσε να φτάσει στον προορισμό του, γιατί τα συνδικάτα (που είναι και πολλά, κάθε μέρα απεργούσαν εναλλάξ, άρα δεν έχασαν δραχμούλα τσακιστή) ξεροστάλιαζαν στη στάση, μπας και καταφέρουν να στοιβαχτούν ή ακόμα καλύτερα να κρεμαστούν σαν τσαμπιά, στα λεωφορεία, που οδηγούσαν οι «μεγαλόκαρδοι» συνδικαλιστές και με την ψυχή στο στόμα να φτάσουν στη δουλειά τους, έχοντας στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους, τον φόβο της απόλυσης.

 Και το μεσημέρι μια απ’ τα ίδια, τάμα στον Άγιο, για να επιστρέψουν κατάκοποι, αναθεματίζοντας, αγανακτισμένοι στο σπίτι τους.

Μετά, απεργία οι δημόσιες υπηρεσίες… μωρέ λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή;;

Κι αυτοί μια από τα ίδια, αδικημένοι, κακοπληρωμένοι, που πας να τους κάνεις μια ερώτηση και απαξιούν γιατί τους ενοχλείς την ώρα που ψειρίζουν την μαϊμού!! ΠΙΚΡΑ…

Και εσύ με τα νεύρα δεμένα φιόγκο και με ένα κόμπο στο στομάχι, να φεύγεις άπραγος, εφευρίσκοντας βρισιές για τους αραχτούς των δημοσίων υπηρεσιών.

Απεργούν για χιλιοστή φορά και οι εκπαιδευτικοί… τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα!!

Βρήκαν την κατάλληλη στιγμή μετά τις αργίες του Πάσχα και παραμονές των εξετάσεων, το αποφάσισαν έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια τα παιδιά…

… και απεργούν για ψύλλου πήδημα, οι άνθρωποι που κάνουν λειτούργημα- λέμε τώρα- οι «συνδικαλιστές» εκπαιδευτικοί της χώρας, εις βάρος των παιδιών, όποτε γουστάρουν κι όποτε τους κάνει κέφι, διεκδικώντας τα γνωστά, για τον συνάδελφο, για τις περικοπές των μισθών, για τις μεταθέσεις, για την άτιμη κοινωνία.

Κι αυτοί με τη σειρά τους μια ζωή από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ΑΠΕΡΓΟΥΝ!!

Τους λυπάται η ψυχή μου, τέτοια αδικία αυτός ο  «κλάδος», γιατί λειτούργημα δεν το λες, βρωμίζεις τη λέξη….

Προνομιούχοι υπάλληλοι του δημοσίου, που δεν δουλεύουν 8ωρο, που κάθονται 15 μέρες τα Χριστούγεννα, 15 μέρες το Πάσχα, αργίες ενδιάμεσα, όλοοοοο το καλοκαίρι και επιστρέφουν δριμύτεροι στις θέσεις τους, με ένα και μοναδικό σκοπό: πότε με το καλό, θα ξανά διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους!!

Για τα δικαιώματα των παιδιών στη μάθηση…καρφί δεν τους καίγεται.

Καταλαβαίνω τα δικαιώματα του εργαζόμενου, μόνο που τη σήμερον ημέρα όσο και να χτυπιέστε παιδιά, δεν θέλω να σας πληγώσω, αλλά θα πάρετε….. ας μη το συνεχίσω, τι θα πάρετε.

Βέβαια αν φανείτε αδίστακτοι και κάνετε απεργία διαρκείας, θα τα καταφέρετε βρε!!

Θα κόψουν και το τελευταίο ευρώ του συνταξιούχου, θα κάνουν κι άλλες περικοπές στα φάρμακα των καρκινοπαθών και όχι μόνο, θα αυτοκτονήσουν καμιά δεκαριά αθώοι για πάρτη σας, τα παιδιά θα χάσουν τη χρονιά τους, θα πάνε στράφι τα λεφτά για φροντιστήρια (εσείς τα εισπράττετε κι’ αυτά ΚΑΙ ΜΑΥΡΑ) και εσείς θα έχετε πετύχει το στόχο σας. Θα τα πάρουν από το υστέρημά μας, για να τα δώσουν σε σας… μπας και αποφασίσετε να στρωθείτε στη δουλειά.

Αλήθεια,, την διδακτέα ύλη που διδάξατε φέτος την εγκρίνατε;;;;;;

Κι αν όχι, τι στα κομμάτια κάνατε γι΄αυτό;;;

Συμφωνία με τον διάβολο εναντίον των παιδιών;;

Είστε οι μόνοι εργαζόμενοι, που σας έκαναν περικοπές στο μισθό;

Οι μόνοι που το χειμώνα διδάσκετε σε παγωμένες αίθουσες;;

Τελικά τι έγινε, ακόμα δεν καταλάβατε πόσο σας σάπισε η κομματικοποίηση;;;;

Πριν από λίγες μέρες γνώρισα έναν Δάσκαλο τον κύριο Μανώλη, που διδάσκει στην επαρχία, και άρπαξα την μοναδική ευκαιρία από τα μαλλιά, να ρωτήσω τι κάνουν οι εκπαιδευτικοί στην επαρχία.

Ρώτησα τα ΠΑΝΤΑ!

Αν αντέχετε τα εγκεφαλικά, διαβάστε τη συνέχεια και κάντε τις συγκρίσεις!!

Τα επικίνδυνα «λύματα» καλή μου κυρία-μου είπε- που μας έστειλαν για διδακτέα ύλη, τα βάλαμε στο ράφι και ΔΕΝ τα διδάσκουμε στα παιδιά μας. Δόξα τω Θεώ έχουμε τα παλιά καλά βιβλία, αυτά που μάθαμε κι εμείς γράμματα και γίναμε άνθρωποι.

Τα βλαστάρια μας παίζουν την Ιστορία μας στα δάχτυλα, κάνουμε γιορτές με ποιήματα και παρελάσεις.

Έχουμε έναν υπολογιστή δώρο, που τον χρησιμοποιούμε… στη χάση και στη φέξη.

Θα γελάσετε μου είπε, αλλά τα παιδιά μας δεν έχουν κινητό τηλέφωνο, τι να το κάνουν άλλωστε!

Φτιάξαμε ένα περιβόλι με λαχανικά που φροντίζουν με καμάρι τα παιδιά, τον ελεύθερό τους χρόνο. Τα λαχανικά μοιράζονται στους μη έχοντες!!

Έχουμε κι ένα μικρό κοτέτσι, μαζεύουμε τ’ αυγά μας. Στόχος μας να καταφέρουμε τα παιδιά να τρώνε από ένα φρέσκο αυγό.

Τα σάπια φρούτα που μας έστειλαν για κολατσιό, εμείς μ΄αυτά ταΐσαμε τα ζωντανά μας.

Στα χωριά από το τίποτα οι μανάδες φτιάχνουν πίτες, που το πρωί μοιράζονται για κολατσιό στους μαθητές.

Μπορεί να μην χορταίνουν, αλλά δεν πεινούν!

Μπορεί να μην φορούν ολοκαίνουργια ρούχα, αλλά δεν κρυώνουν, ο έχων δύο χιτώνες….

Εδώ συγκινήθηκα και δάκρυσα άθελά μου, μου χαμογέλασε και για να μη με φέρει σε δύσκολη θέση συνέχισε…

Μαζεύουμε ελιές, χαμομήλι, ρίγανη, ξέρουν πως γίνεται ο παραδοσιακός τραχανάς.

Τα παιδιά μας χαίρονται το παιχνίδι.

Μπορεί να σας φανεί παράξενο, αλλά παίζουν ποδόσφαιρο, μπάσκετ τ’ αγόρια και τα κορίτσια κουτσό και σχοινάκι, με τις κούκλες τους.

Δεν υπάρχει παιδί κλεισμένο στο δωμάτιό του μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή. Ζουν, αναπνέουν και έχουν ροδαλά μάγουλα!

Από την έκπληξη στα μάτια μου ο κύριος Μανώλης κατάλαβε ότι είχα μείνει άφωνη!!

Φύλακας άγγελός μας-συνέχισε σαν το γάργαρο νεράκι-ο παπάς του χωριού μας. Μπροστάρης σε όλα και οι γονείς βράχοι!!

Όπως έλεγε ο αρχαίος ιστορικός Πλούταρχος, το μυαλό δεν είναι ένα δοχείο που πρέπει να γεμίσει, αλλά μια φωτιά που πρέπει ν’ ανάψει!!

Και εμείς θα μου επιτρέψετε να πω, ότι τα καταφέραμε, τα παιδιά μας βαδίζουν στον σωστό δρόμο, το μάθημα από αγγαρεία έγινε παιχνίδι, εμπιστεύονται τον Δάσκαλο γιατί τον σέβονται, αγαπούν την Πατρίδα τους, γιατί μαθαίνουν την Ιστορία των προγόνων τους.

Ξεχειλίζω από υπερηφάνεια γι ‘αυτά τα παιδιά, μαθαίνω μαζί τους και ριγώ από συγκίνηση, όταν τα βλέπω να παρελαύνουν στις σεμνές μας παρελάσεις μας κρατώντας σφιχτά στα χέρια την Γαλανόλευκη.

Δεν θα συνεχίσω, τα λόγια περιττεύουν, μακάρι να είχαμε ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ σαν τον ΚΥΡΙΟ ΜΑΝΩΛΗ!!

ΔΑΣΚΑΛΕ τι καλά που υπάρχεις!!

Σ’ ευχαριστώ που μου θύμισες, τι σημαίνει να είσαι ΔΑΣΚΑΛΟΣ!!

 Μέλια.

.