Άτιμο πράγμα η μπανανόφλουδα, βρέξει χιονίσει το ίδιο αποτέλεσμα έχει. Παντός καιρού!

Κατέβαινα τη Σταδίου, όλο καμάρι, γιατί είχα αγκαλιά τη Σούλα, διορθώνω τη Σουλάρα… έναν κορίτσαρο δυο μέτρα μπόι. Καμάρωνα στο δρόμο σαν κοκκόρι.

Με το δίκιο μου βέβαια. Τέτοιο κορμί… τέτοιο παιδί… κάτι ποδάρες… ατελείωτες!

Πλούσια τα ελέη! Τυχεράκιας!

Πλησίαζαν για τρίτη φορά, για το μήνα Αύγουστο, τα γενέθλια της και χαζεύαμε εντελώς τυχαία, τις βιτρίνες με τα κοσμήματα!

– Αχ Ζήση μου, κοίτα ένα υπέροχο δαχτυλίδι… είπε όλο νάζι η Σούλα σουφρώνοντας τα χειλάκια της.

‘Ελυωσα αλλά… η τσέπη άδεια, μπορεί και τρύπια.

-Πάω περίπτερο, θέλεις τίποτα μωρό μου… είπα σαν να μην άκουσα λέξη και την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια, μόλις είδα την κοτρώνα στο δαχτυλίδι.

Μα Ζήση μου…

Κουφός εγώ!

Τι λέτε τώρα!

– Ένα κρουασανάκι ζουζούνα μου;

 Ήταν και τα τελευταία μου λόγια γιατί… γιατί… όλα εδώ πληρώνονται!

Έκανα πατινάζ ένα ολόκληρο τετράγωνο πάνω σε μια μπανανόφλουδα όχι τυχαία, με ονοματεπώνυμο παρακαλώ “melita”.

Συνήλθα από το χειροκρότημα του τύπου που έψηνε καλαμπόκια στη γωνία και που φώναζε… άξιος μεγάλε… άξιος.

Πλάκωσε κόσμος, ένας πιτσιρικάς με ρώτησε πως τα κατάφερα και έμεινα τόση ώρα όρθιος πάνω στη μπανανόφλουδα, που πριν από λίγο είχε πετάξει ο τσόγλανος στο δρόμο.

Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι.

Πονούσα ολόκληρος, μπρος, πίσω, πάνω, κάτω!

Μέσα στους πόνους μου αναζήτησα τη γυναίκα της ζωής μου τη Σούλα μου. Πουθενά!

Η Σούλα ήρθε μετά το ασθενοφόρο, μουτρωμένη που την έστησα μπροστά στο μαγαζί με τα κοσμήματα και που χάλασα επίτηδες τα γενέθλια της…

Και εγώ ο τυχερός, σώος και αβλαβής, χαμογελούσα, που τα είχα σπάσει όλα… εκτός από το κεφάλι μου!

Το μόνο” μεταξύ μας, που ήθελε σπάσιμο!

Οι νοσοκόμες και οι γιατροί εκείνη τη μέρα χτύπησαν υπερωρία! Να’ναι καλά τα παιδιά.

Το νοσοκομείο ξέμεινε από γύψο και από όλα τα συναφή. Τα ασθενοφόρα βγήκαν στους δρόμους με τις σειρήνες  ζητιανεύοντας απεγνωσμένα γύψο από τα άλλα νοσοκομεία!

Το νοσοκομείο που με περιέθαλψε μπήκε στο βιβλίο “Quiness” για την μεγαλύτερη ποσότητα τοποθέτησης γύψου σε τραυματία! Σε όλο τον κόσμο παρακαλώ πρώτο “The number one” !!

Μεγαλεία! Τηλεοράσεις! Συνεντεύξεις… τα γνωστά.

Α ρε Σούλα… α ρε Σούλα!

Εγώ αν και έχασα τη Σούλα με τα ατελείωτα πόδια, και τις τσουπωτές χειλάρες… αχ Σούλα (αναστεναγμός) ένιωθα υπέροχα, ήρωας, διάσημος, φραγκάτος (γιατί αργότερα χτύπησα και κάτι διαφημίσεις για γύψους, για μπανάνες… κλπ) και το κυριότερο απ’όλα, ένιωθα λιγότερο ηλίθιος!

Ρε η ζωή είναι ωραία… ακόμα και χωρίς τη Σούλα!

Καλή της ώρα… πού να βρίσκεται τώρα;;;;;

Μέλια.

Εικόνα από: discoverykids.

violet flower smiley