Διήγημα

Μόλις είχα μετακομίσει στο καινούργιο μου σπίτι.

Επιτέλους μια ήσυχη γειτονιά.

Στης νύχτας τη σιγαλιά η φωνή της γειτόνισσας που είχε άλλη γνώμη έπεσε καταπέλτης.

– Άντε να χαθείς βρε ανάπηρε!

Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Βρέθηκα με ένα πήδο πάνω στο αναπηρικό μου καροτσάκι και με δυο γρήγορες πεταλιές, σταμάτησα στην εξώπορτα της κυρίας.

Άπλωσα το χέρι και χτύπησα το κουδούνι….

ΕΤΟΙΜΟΣ ΓΙΑ ΟΛΑ!!

Με το που άνοιξε η πόρτα άρπαξα από τα μούτρα την πανέμορφη κατά τα άλλα κυρία με τα θολά καταγάλανα μάτια και το μωβ λιλά φόρεμα.

– Γιατί με βρίζετε κυρία μου με ξέρετε και από χθες;

Κοκκίνησε, κατάπιε τη γλώσσα της.

– Μα κύριε… ξέρετε… εγώ…

– Και δεν μου λέτε σας παρακαλώ, συνέχισα ακάθεκτος… βλέπετε κανένα ανάπηρο;

– Ε … επιτέλους κύριε…

– Ζήση … τη διέκοψα…

– Χαίρω πολύ Αννα… ελάτε μέσα, ξυπνήσαμε τη γειτονιά!

Μπήκα…. και με μια γρήγορη ματιά που έριξα στο ζεστό δωμάτιο με τα γήινα χρώματα, διαπίστωσα ότι έμοιαζε πολύ με το δικό μου.

Λίγα έπιπλα στη σωστή θέση και όλα σε τάξη.

Μου έκανε δε μεγάλη εντύπωση η διακριτικότητά της.

Δεν είχε ρίξει ούτε μία ματιά στο αναπηρικό μου καροτσάκι. Εκεί ήταν που άρχισα να αναθεωρώ την αγενή πράξη μου στο κατώφλι του σπιτιού της. Βλέπετε όποιος έχει τη μύγα…

Η Άννα μπήκε στην κουζίνα και σε δυο λεπτά, βγήκε κρατώντας δύο φλυτζάνια, αχνιστό καφέ με άρωμα βανίλιας. Τ’ ακούμπησε πάνω στο τραπεζάκι του απλού πεντακάθαρου καθιστικού της.

Κοίτα να δεις που έχουμε και το ίδιο γούστο στον καφέ! σκέφτηκα.

Μου ζήτησε ευγενικά συγγνώμη… (ένιωσα ηλίθιος με την συμπεριφορά μου)… και μου εξήγησε ότι κάτι είχε ακούσει στην τηλεόραση από κάποιον υπουργό… για τα νέα μέτρα…. νευρίασε… και… τον έβρισε….

Μαλάκωσα, μετάνιωσα για χιλιοστή ίσως φορά που της μίλησα απότομα και για να νιώσω καλύτερα και για να σπάσω τον πάγο, τόριξα στο καλαμπούρι.

Κάποια στιγμή χαμογέλασε και φώτισε το δωμάτιο, ένας κόμπος στάθηκε στο λαιμό μου.

Ήταν κούκλα!

Ζήτησα ένα ποτήρι νερό. Σηκώθηκε και σκόνταψε σε μια καρέκλα.

– Ουπς … είπε και πήρε στο χέρι της το άσπρο μπαστούνι που βρισκόταν κρεμασμένο στον ξύλινο καλόγερο…

Μέλια.

.

Εικόνα: «Αθωότητα», έργο της Vivi – Art από το DeviantArt